Gasping (ook wel agonale ademhaling genoemd) is een onregelmatige, happende en ineffectieve ademhaling die optreedt in de eerste minuten na een hartstilstand. Het is een reflex van de hersenstam die reageert op een ernstig tekort aan zuurstof.

Volgens de Reanimatie Richtlijnen moet gasping altijd worden beschouwd als geen ademhaling.

Hoe herken je gasping?

Gasping wordt door omstanders vaak verward met een normale ademhaling, wat levensreddende hulp gevaarlijk kan vertragen. Je herkent het aan de volgende kenmerken:

• Happen naar lucht: Het slachtoffer maakt schokkende, naar adem snakkende bewegingen, vergelijkbaar met 'een vis op het droge'.
• Bijgeluiden: De ademhaling kan gepaard gaan met zware snurkende, reutelende, gurgelende of kermende geluiden.
• Geen effect: Hoewel de mond beweegt, komt de borstkas niet normaal rustig omhoog en gaat niet regelmatig neer. Er stroomt geen daadwerkelijke lucht de longen in.
• Traag en onregelmatig: Er zitten vaak lange pauzes van vele seconden tussen de ademteugen.

Wat moet je doen als iemand gaspt?

Als een slachtoffer bewusteloos is en gaspt, verkeert de persoon in een levensbedreigende hartstilstand. Onderneem direct actie volgens de stappen van de HartslagNu reanimatierichtlijn:

• Bel direct 112: Meld dat het slachtoffer bewusteloos is en niet normaal ademt (of gaspt). Zet de telefoon op de luidspreker.
• Laat een AED halen: Stuur direct iemand weg om een Automatische Externe Defibrillator te zoeken.
• Start direct met CPR: Wacht niet tot het gaspen stopt. Begin meteen met de 30 borstcompressies en wissel dit af met 2 beademingen.

Belangrijk: Bij twijfel altijd starten

Omstanders twijfelen vaak omdat ze denken: "Hij ademt toch nog een beetje?" De Nederlandse Reanimatie Raad is hier heel duidelijk in: bij twijfel over de ademhaling start je direct de reanimatie. Reanimeren kan bij gasping geen kwaad en is juist exact wat het slachtoffer op dat moment nodig heeft om te overleven.